Η Ποσοτική Αξιολόγηση του Κόστους Αντικατάστασης Προσωπικού έναντι της Διατήρησής του
Μία από τις πιο επικίνδυνες παρανοήσεις στη Διοίκηση Ανθρώπινου Δυναμικού είναι η δραματική υποεκτίμηση του κόστους αντικατάστασης. Τα αόρατα κόστη καθιστούν την άρνηση στρατηγικών μισθολογικών αυξήσεων μία από τις πιο ασύμφορες αποφάσεις που μπορεί να λάβει η διοίκηση.
Εδώ θα εξετάσουμε το φαινόμενο της εκούσιας αποχώρησης μέσω καθιερωμένων ακαδημαϊκών μοντέλων (MIT, Cornell University, Cascio) και θα τα επαληθεύσουμε ποσοτικά στο excel (Retention ROI Dashboard). Όπως αποδεικνύεται μέσα από τα δεδομένα, τα "ορατά" κόστη αντικατάστασης (προσλήψεις, αγγελίες) αποτελούν μόλις το 11% του συνολικού κόστους. Το πραγματικό, "αόρατο" κόστος καθιστά την άρνηση στρατηγικών μισθολογικών αυξήσεων μια από τις πιο ασύμφορες αποφάσεις που μπορεί να λάβει το C-Level μιας εταιρείας.Το Παράδοξο της "Οικονομίας"
Η φράση «Κανείς δεν είναι αναντικατάστατος» αποτελεί ένα από τα παλαιότερα αξιώματα του management. Ωστόσο, στην Οικονομία της Γνώσης (Knowledge Economy), αυτό το αξίωμα έχει μετατραπεί σε μια επικίνδυνη παγίδα.
Όταν ένας έμπειρος εργαζόμενος αιτείται μισθολογικής αναπροσαρμογής, η απόφαση της διοίκησης συχνά λαμβάνεται με στενά, βραχυπρόθεσμα λογιστικά κριτήρια: «Αν αρνηθούμε την αύξηση και προσλάβουμε κάποιον με χαμηλότερο μισθό, η εταιρεία θα εξοικονομήσει πόρους».
Αυτή η προσέγγιση αγνοεί παντελώς το opportunity cost και τη λειτουργική υποβάθμιση που ακολουθεί. Τα ορατά κόστη αντικατάστασης (αγγελίες, εκπαίδευση) αποτελούν μόλις το 11% του συνολικού κόστους. Το υπόλοιπο 89% είναι αόρατο στον προϋπολογισμό.
